Naar de kapper gaan was voor mij niet altijd een cadeautje… Ik wist ook nooit echt wat ik met m’n haar wilde. Op de salontafel lagen van die grote, glimmende boeken vol geföhnde kapsels. Als ik iets aanwees, was het meestal een sprookjesachtige dame met een enorme bos rode krullen. Of een soort Morticia-style dame met meterslang, zwart glimmend haar.
“Ja, dat kan natuurlijk niet” zei de kapster dan.

En dus liep ik elke keer naar buiten met wat we nu kennen als de Rachel.
Wat laagjes. Krokant geföhnd. Vaak een lok erbij die nét voor m’n ogen hing.
Als finishing touch een flinke wolk haarlak.
En natuurlijk het kappersdansje; Effe de ronde spiegel erbij, zodat ik het kunstwerk op m’n achterhoofd kon bewonderen.
“Ja… mooi…” mompelde ik.
En dan snel naar de kassa.
“Wil je er ook een fles van die fijne shampoo bij?”
Nee. Mijn spaargeld lag al op de vloer in plukken haar.
Op weg naar huis keek ik naar mijn spiegelbeeld in de ramen en etalages die ik passeerde.
Wat een vreemde dame… Ik herkende haar niet.
Thuis?
Hoppa. Onder de douche. Uitspoelen. Knotje.
Doei kapsel. Tot over een jaar.