Van jongs af aan was ik al gek op kleuren, vormen, knutselen, maken, ontdekken.

Niet heel vreemd dus dat ik grafisch vormgever werd en jarenlang dagelijks werkte met pixels en papier in plaats van met mensen en haar.

Heel eerlijk gezegd:

Ik dacht altijd dat je een tutje moest zijn om kapper te worden.

Zo iemand die het heerlijk vindt om uren voor de spiegel te staan, haar haren te föhnen en make-up aan te brengen in meerdere dikke lagen.

Op de middelbare school was ik meer een soort Femme Kurt Cobain: spijkerbroek, houthakkersvest, legerkisten, lang rommelig haar… you know 🙂

Toen de puberteit echt begon te pieken, voelde ik me steeds meer thuis bij de alto’s, de skaters, de goths, de punkers. Later kwam ik tot de ontdekking: Ik hóef mijn haar niet elke dag te doen… ik kan het gewoon knalrood verven!

Als ik mij goed herinner heeft Daniëlle mij de eerste keer geholpen.

“Ehhh Wat voor kleur moest het worden?” 😬 Hoorde ik terwijl ik met een handdoek tegen mn gezicht, ondersteboven boven het doucheputje bungelde.

“Rood!”

“ehhh hoe rood?”

“Heel erg rood”

“Oh gelukkig!” riep een zeer opgeluchte Daan 😂

Vuurtoren-rood voelde erg natuurlijk.

Tot de dag dat die verf uitverkocht was…

En ik een uitstapje maakte naar magenta.

En daar jaaaaren in bleef hangen. 💖

Knippen?

Nee joh, zonde van het geld.

Verven?

Dat doe ik zelf.

Ik dacht oprecht dat je dol moest zijn op gladde coupes uit salonboeken om kapper te willen worden.

Dat je er “een bepaald soort type” voor moest zijn.

En dat was ik dus niet.

Wat ik toen nog niet wist:

Die regels, die mag je zelf maken, breken of buigen 😉

Maar dat ontdekte ik pas veel later…