Okee.
De spullen in huis. De basistechnieken geleerd.
Onder de naam Franka Kapt Ermee kondigde ik aan dat ik iets nieuws ging doen..
“Kom maar langs voor die nieuwe coupe!”

Ik begon me te verdiepen in het ontkleuringsproces; essentieel als je wilt werken met die prachtige knetterkleurtjes.
Spoiler-alert: dat leer je niet op de kappersopleiding.
Dat is veel te niche.

Rond die tijd is Brad Mondo zeer beroemd aan het worden met het delen en bespreken van filmpjes waarin je ziet hoe mensen hun haren naar de getver bleken. De plukken kauwgum-haar vliegen je vanaf het scherm tegemoet.

Ik ben stiknerveus en als de dood om iets verkeerd te doen.

Gelukkig zijn mijn modellen geduldig en kan ik bij @angela_skullptures terecht voor advies. Ik denk niet dat ik haar ooit genoeg heb kunnen bedanken voor alle hulp, advies en inspiratie die ik kreeg. Angela, mocht je dit lezen: Mijn dank is groot! 💜

Langzaam maar zeker begonnen vrienden, familie en kennissen mij te vinden.
Niet alleen voor regenbooghaar, maar ook voor het knippen.

En ook dáárin was ik bloednerveus.
Voordat ik ook maar in de buurt van iemands haar durfde te komen met een schaar,
besprak ik uitgebreid wat er moest gebeuren.
Ik keek naar hoe het haar viel. Hoe het groeide. Wat iemand nodig had.

Tijdens het knippen bleef ik checken:

“Is deze lengte naar je zin?”
“Wil je hier meer of minder volume?”
“Moet dit wat hoekiger of juist zachter?”
“Wil je even zelf aan je haar zitten, zodat ik zie hoe het echt valt?”

Die onzekerheid van toen is nu één van de peilers van hoe ik werk.
Want wat bleek?
Mijn klanten vonden het zó fijn om bij een kapper te zijn die luistert.
Die vragen stelt.
Die de tijd neemt.
Die niet alleen kijkt naar vorm, maar ook naar functie en gevoel.

Tijdens de afspraken deelden mijn klanten ook hun eerdere kapperservaringen. Hoe ongemakkelijk kappersbezoek kan zijn als je gevoelig bent voor prikkels en verandering.
Of hoe awkward het is als je vraagt om een bepaald kapsel maar de kapper besluit dat het niet bij jou past en gewoon doodleuk iets anders knipt.

En toen snapte ik waarom ik tijdens mijn opleiding soms dacht:
“What the f*ck.”

Als er werd gezegd:

“Bij die gezichtsvorm moet je geen pony nemen.”
“Een mannenkapsel knip je niet zo op vrouwen.”

… dacht ik alleen maar:
Wie ben jij om dat voor iemand anders te bepalen?
Waarom leren we deze regels als absolute waarheden?

Ja, sommige mensen voelen zich prima bij die richtlijnen.
Maar als je daar buiten valt…
dan heb je in de meeste kapsalons gewoon dikke pech.

Het zal geen verassing zijn; Ik heb altijd een disconnectie gevoeld bij schoonheid, beauty, cosmetica…
Ik zag het als iets decadents.
Iets waar je tegenaan moet schoppen, je van moet distantieren. 
Iets oppervlakkigs. Tuttigs. Iets voor anderen.

Inmiddels zie ik het wel iets genuanceerder.
 Schoonheid is een vorm van expressie. Het is extreem persoonlijk. Er is geen Goed of Fout. 
Het is geen luxe, het is niet ijdel. Het is een manier om te laten zien wie je bent.
 Hoe jij je voelt. Aan jezelf. En aan de wereld.

En dat is niet altijd glad, gekruld, symmetrisch of netjes.
Soms wel. Maar het kan ook 
Rommelig,
Fel
Naturel
Masc
Femme
Heel anders
Of juist Heel Erg Vertrouwd.
Een van deze dingen
Of juist alles tegelijk

Dit zie ik, leer ik en hoor ik bij de mensen die mijn salon bezoeken.
En bij de groep mensen met wie ik nu ben verbonden op dit platform.

Misschien kennen wij elkaar nog niet
Maar ik heb het idee dat we elkaar begrijpen 🙂

Langzaam begon alles op z’n plek te vallen.

Er is ruimte voor, sterker nog, behoefte aan aan een kapper die het anders doet. Enter: De Regenboogkapper 🌈 Daarover meer in het volgende deel